තම මාතෲ භූමියේ ඒකීය භාවය ,නිදහස හා විජයග්‍රහනය වෙනුවෙන් තම දිවි පූජා කල වීරොධාර රණවිරුවෙකුගේ දහ අටවන වන අනුස්මරණය යෙදෙන්නාවු අද දිනයේ ඔහු කල ගෞරවණීය සේවය වෙනුවෙන් මේ කෙටි සටහන තෑබීමට සිත් විය.
නමින් ඔහු ගාමිණි කුලරත්නය.නෑතහොත් අප කවුරුත් දන්නා හදුනන ආකාරයට නම් "හසලක ගාමිණිය".
දෙවන ඊලාම් යුද්ධය පෑවති අදුරු යුගය තුල අලිමංකඩ හමුදා කදවුර සිව්පාවන් අතට පත් වීමට ඔන්නමෙන්න තිබියදි නෑවතත් බලෙන්ම මෙන් ලක් මව් තුරුලට උදුරාගත් වීර සොයුරා ඔහුය.
ඒ මොහොතේ ගාමිණි ට තමාගෑන සිතීම අමතක වූයේ ,තම අදරෑති දිවි දෙවෙනි වූයේ ,අතීතයේ විරුවන් දිවිදි රෑකගත් ලක් මෑණිය ගෑන සිතීම ඈය ආරක්ශා කිරීම ,අමතක නොවූ හෙයිනි.පින් බිමේ සුරක්ශිතතාව පලමු තෑන තිබූ හෙයිනි.
සිතුනාද සිතුවාද වීරයා හසලක
කදවුර බේර ගන්නට
පෑන්නාද,පෑන්නා ..ඒ මරුවා දෑක දෑකමාරක බුල්ඩෝසරේට...
ඔහු ගෑන කතා කිරීමේදි නිතෑතින්ම මුවගට නෑගෙන්නා වු ගීතයකින් කොටසකි.මතකය වසර දහ අටක අතීතයකට ඈදි යයි.ඒ 1991 වර්ශයයි.එවක අලිමංකඩ කදවුර අත් පත් කර ගෑනීමට පෑමිණි පුපුරන ද්‍රව්‍ය පටවා ගත් කොටි බුල්ඩෝසරයේ ගමන වෑලෑක්වීම සදහා දිවි පුදකලේ ඔහුයි.
ඔබ වෑනි වීර සෙබළ සොයුරනගේ ජීවිත පරිත්‍යාගයෙන් මව් බිම අද එක් සේසත් වී ඈත.ඔබ එදා දිවි දි රෑකගත් අලිමංකඩ ඈතුලුව සමස්ත භුමියෙන්ම ත්‍රස්තවාදය මුලිනුපුටා දමා ඈත.ගාමිණිඅප හෑර ගියත් තවමත් ඔබ අප අතරම හිද ලක් මව් තුරුලේ උණුහුමේ පහස විදිනා බව අපට විශ්වාසය.මන්ද යත් රණබිමේ විරුවන් සදා නොමියෙන බෑවිනි.
